ฟ้อนเงี้ยว
ฟ้อนเงี้ยว เป็นการแสดงพื้นเมืองของชาวเขาเผ่าหนึ่ง เรียกว่า เงี้ยว มีภูมิลำเนาอยู่ทางภาคเหนือ ของไทย อาจารย์ลมุล ยมะคุปต์ได้นำลีลาฟ้อนเงี้ยวมาปรับปรุงขึ้นใหม่ ในหลักสูตรวิชานาฏศิลป์ เมื่อปีพุทธศักราช ๒๔๗๘  บทร้องของฟ้อนเงี้ยวมีลักษณะเป็นบทอวยพร อาราธณาพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ เทพดาสิ่งศักดิ์ทั้งหลายมาปกป้องอวยชัยให้พร เครื่องดนตรีประกอบการแสดง ได้แก่ วงปี่พาทย์ การแต่งกาย แต่งได้ทั้งแบบชาวเขาและแบบที่กรมศิลปาการประดิษฐ์ขึ้น แสดงได้ทั้งชุดหญิงชาย และหญิงล้วน ผู้แสดงจะถือกิ่งไม้ในมือทั้งสองเพื่อปัดเป่าสิ่งที่ไม่ดีให้ออกไป
	ขออวยชัย	พุทธิไกรช่วยค้ำ
	ทรงคุณเลิศล้ำ	ไปทุกทั่วตัวตน
	จงได้รับสรรพมิ่งมงคล	นาท่านนาขอเทวาช่วยรักษาเถิด
	ขอฮื่ออยู่สุขา	โดยธรรมานุภาพเจ้า
	เทพดาช่วยเฮา	ฮื้อเป็นมิ่งมงคล
	สังฆานุภาพเจ้า	ช่วยแนะนำผลสรรพมิ่งทั่วไปเนอ
	มงคลเทพดาทุกแห่งหน	ขอบันดลช่วยค้ำจุน